Kerstpakket
Onlangs bezocht ik noodgedwongen een filiaal van de LIDL. Je leest wel eens verhalen over hoe de cassières daar worden uitgebuit, en dat ze niet eens naar de WC mogen als ze ongesteld zijn. Daarom voel ik me in de LIDL net een hoerenloper die zich, verleid door het goedkope lekkers, over zijn principes heenzet en in weerwil van moderne vrouwenhandel toch naar binnen gaat. Ziezo, tot zover de politiek correcte disclaimer. Maar goed, ik was dus in de LIDL. (Nog even over die cassières: die worden heel boos als je wijnflessen rechtop op de lopende band zet. Kennelijk kunnen de lopende banden bij LIDL daar niet tegen, en ik vermoed dat eventuele breukschade gewoon wordt ingehouden op het schamele salaris van degene die achter de kassa zit. Probeer het maar eens: “Flessen plat neerleggen!!!” schreeuwen ze zodra je de wijn in de reguliere Albert Heijn-stand plaatst. Maar dat terzijde, want waar ik het over wil hebben is eigenlijk iets heel anders. Namelijk merknamen.)
U weet ongetwijfeld van het bestaan van gespecialiseerde bureaus die niets anders doen dan namen bij producten of diensten verzinnen. Daar verdienen ze goed geld aan, kan ik u verzekeren. Om het denkproces dat bij het totstandkomen van een merknaam toch nog enige substantie te geven, gaat zoiets vaak vergezeld van een presentatie. Daarin wordt dan op onnavolgbare wijze duidelijk gemaakt dat het geen toevalstreffer of briljante vondst is waar zo’n bureau mee op de proppen komt. Neem bijvoorbeeld een naam als Selexyz, en u begrijpt dat die er nooit zonder heel veel abstraheren en ander high-level denkwerk gekomen is. Of Veolia. Of Cilit Bang.
Maar dan de LIDL!
Bij de tijdelijk verkrijgbare kerstartikelen vond ik daar een 4-pack bier dat gewoon heet naar naar wat het veroorzaakt, namelijk Malheur. Gewoon, eerlijk zeggen waar het op staat lijkt mij een hele goede strategie. Briljant bedacht. Direct ging ik op zoek naar sigaren van het merk Uche Uche, maar die waren helaas niet verkrijgbaar. Maar wat niet is kan nog komen. Ik rekende de Malheurtjes af, en bedacht ter plekke aan wie ik zo’n flesje bij wijze van alternatief kerstpakket cadeau ging doen.
Hoera! Recessie!
"De kans dat deze raming onjuist is, is groter dan dat hij juist is".
Waar blijft toch dat tweede boek?
"Waar blijft toch je tweede boek, Henk?" is een vraag die me regelmatig wordt gesteld, en die ik mezelf ook regelmatig stel. Maar ik heb een goed excuus.
Deze zomer werd ik benaderd door Sieta Keizer, artistiek leider van Theater M-Lab. Of ik zin had om een muziektheaterstuk te schrijven. Met in de hoofdrol Jamai Loman, de allereerste winnaar van Idols en inmiddels gevierd musical- en theaterster.
Tja. In dit soort gevallen roep je dan iets in de trant van "Na te zijn bijgekomen van de schrik stortte hij zich, niet gehinderd door enige kennis or ervaring, op het project en liet al het anderen uit zijn handen vallen". En zo was het ook. In de wereld van de showbizz moet je dan geloof ik zeggen dat zoiets het leukste is dat je ooit heb gedaan. Maar goed, nu weer door met Incognito, dat z'n voltooing nadert.
Meer informatie over de voorstelling:
Vanaf 17 december aanstaande produceert M-Lab de muziektheatervoorstelling De Winnaar, ontwikkeld in samenwerking met Jamai Loman. Het verhaal vertelt over tv-talentenjachten waarbij gewone mensen binnen korte tijd gekatapulteerd worden tot grote sterren. Het publiek wordt meegezogen naar een wereld vol uitverkochte optredens, gek geworden fans en wilde paparazzi achtervolgingen.
De hoofdrol wordt gespeeld door multitalent Jamai Loman, winnaar van de allereerste Idols en bekroond met diverse Musical Awards. Het stuk is niet biografisch ondanks de overeenkomsten met winnaars uit tv-talentenjachten. “Hoe werd je vroeger beroemd, voor Idols, Popstars en The voice of Holland?” vragen jongeren van nu zich af. Het script is geschreven door romanschrijver Henk Rijks. Sieta Keizer, artistiek leider van M-Lab, neemt de regie voor haar rekening. Frans Heemskerk verzorgt de muzikale leiding.
De Winnaar is een interactieve voorstelling waarbij de telefoons voor de verandering aan mogen blijven. Net als bij talentenjachten op tv kan het publiek door middel van tweets en likes het verloop van de voorstelling beïnvloeden. De Winnaar is exclusief te zien in Theater M-Lab op 17 (première), 26 (14:30 uur), 27, 28, 29, 30 december en op 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (14:30 uur) januari om 19:30 uur, tenzij anders aangegeven. De voorstelling is toegankelijk vanaf twaalf jaar.
Waar blijft toch dat tweede boek?
[[posterous-content:pid___0]]"Waar blijft toch je tweede boek, Henk?" is een vraag die me regelmatig wordt gesteld, en die ik mezelf ook regelmatig stel. Maar ik heb een goed excuus.
Deze zomer werd ik benaderd door Sieta Keizer, artistiek leider van Theater M-Lab. Of ik zin had om een muziektheaterstuk te schrijven. Met in de hoofdrol Jamai Loman, de allereerste winnaar van Idols en inmiddels gevierd musical- en theaterster.
Tja. In dit soort gevallen schrijf je dan iets in de trant van "Na te zijn bijgekomen van de schrik stortte hij zich, niet gehinderd door enige kennis or ervaring, op het project en liet al het anderen uit zijn handen vallen". En zo was het ook. In de wereld van de showbizz moet je dan geloof ik zeggen dat zoiets het leukste is dat je ooit heb gedaan. Maar goed, nu weer door met Incognito, dat z'n voltooing nadert.
Meer informatie over de voorstelling:
Vanaf 17 december aanstaande produceert M-Lab de muziektheatervoorstelling De Winnaar, ontwikkeld in samenwerking met Jamai Loman. Het verhaal vertelt over tv-talentenjachten waarbij gewone mensen binnen korte tijd gekatapulteerd worden tot grote sterren. Het publiek wordt meegezogen naar een wereld vol uitverkochte optredens, gek geworden fans en wilde paparazzi achtervolgingen.
De hoofdrol wordt gespeeld door multitalent Jamai Loman, winnaar van de allereerste Idols en bekroond met diverse Musical Awards. Het stuk is niet biografisch ondanks de overeenkomsten met winnaars uit tv-talentenjachten. “Hoe werd je vroeger beroemd, voor Idols, Popstars en The voice of Holland?” vragen jongeren van nu zich af. Het script is geschreven door romanschrijver Henk Rijks. Sieta Keizer, artistiek leider van M-Lab, neemt de regie voor haar rekening. Frans Heemskerk verzorgt de muzikale leiding.
De Winnaar is een interactieve voorstelling waarbij de telefoons voor de verandering aan mogen blijven. Net als bij talentenjachten op tv kan het publiek door middel van tweets en likes het verloop van de voorstelling beïnvloeden. De Winnaar is exclusief te zien in Theater M-Lab op 17 (première), 26 (14:30 uur), 27, 28, 29, 30 december en op 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (14:30 uur) januari om 19:30 uur, tenzij anders aangegeven. De voorstelling is toegankelijk vanaf twaalf jaar.
Parlementair taalgebruik
Er zijn tv programma’s waarvan ik liever niet heb dat mijn kinderen er naar kijken. The Pain Game bijvoorbeeld, een show waarin kandidaten zoveel mogelijk smerigheden ten koste van anderen moeten uitvoeren om met een mooie geldprijs de studio te verlaten. Of de in HD opgenomen autopsie-porno van CSI Miami, ook altijd goed voor een paar doorwaakte nachten. En zo zijn er nog wel een paar programma’s waarvan ik me afvraag of ze een pedagogische bijdrage leveren aan het leven van een opgroeiend kind anno 2011. Mochten ze soms toch zo’n programma bekijken (echt verbieden is namelijk ook weer zo iets) dan red ik me door te zeggen dat in het echte, dagelijks leven mensen een stuk vriendelijker met elkaar omgaan, en dat het allemaal wel meevalt met de moord en doodslag.
Sinds gisteren kan ik aan mijn lijstje tv-afraders een onverwachte nieuwkomer toevoegen: de Algemene Beschouwingen. Scheldpartijen, provocaties, insinuaties, botte simplificaties en ordinair gebekvecht door mensen waarvan je zou verwachten dat ze enige vorm van wellevendheid betrachten. Er staat namelijk nogal wat op het spel, vandaag de dag in Nederland.
Nu sta ik voor de onmogelijke taak om mijn kinderen duidelijk te maken dat een voorzitter normaal gesproken ingrijpt zodra een vergadering uit de hand loopt, behalve in ons parlement, waar Verbeet zich verschuilt achter flauwe procedurele excuusjes en toestaat hoe het toch al tanende aanzien van de politiek wordt ondermijnd. En hoe moet ik hen uitleggen dat godbetert zelfs de premier van het land zich verlaagt tot een brallende corpsbal, daartoe uitgelokt door een dwalende sociopaat?
Ik voorzie hier thuis binnenkort de volgende dialoog:
“Willen jullie even de tafel afruimen?”
“Doe toch normaal man!”
“Kun je de vuilnisbak even buiten zetten?
“Ik ben je bedrijfspoedel niet!”
“Hoe staat het met je huiswerk?”
“Je kunt de boom in!”
Dit alles natuurlijk onder instemmend tafelgeroffel van broer of zus. Als het zo ver is zal het moeilijk zijn om er een passende reactie op te geven. Want als het op het hoogste bestuurlijke niveau kennelijk acceptabel is om zo een debat te voeren, dan wordt het nog een heidense klus om mijn kinderen duidelijk te maken dat in het normale leven andere, hogere normen gelden.
Steve Jobs
Ooit, ik geloof in 1998, stond ik schouder aan schouder met Steve Jobs. Dat gebeurde op een toilet in het Moscone Centre in San Francisco, waar ik voorafgaande aan zijn Keynote Speech een plas deed. Plotseling stond hij in zijn kenmerkende black turtleneck sweater naast me. Wat moet je onder die omstandigheden zeggen? Ik geloof dat ik hem over het schotje heen good luck wenste. Hij lachte vriendelijk, bedankte me, ritste zijn gulp weer dicht en verliet de ruimte.
In die tijd was Apple op sterven na dood. Iedere expert wist zeker dat het bedrijf voor een habbekrats zou worden overgenomen, waarschijnlijk door Sony of anders wel door Philips. Jobs noemde zichzelf iCeo, waarbij de i stond voor interim, om aan te geven dat hij zo weer weg kon zijn.
Aan het einde van zijn Keynote, die veel weghad van een preek voor gelovigen (en dat waren er indertijd niet meer zo veel), maakte Jobs bekend dat Apple voor het eerst weer een kwartaal met winst had afgesloten. Ik zag hoe volwassen mannen op hun stoelen gingen staan en hoe de tranen over hun wangen biggelden. Allemaal dankzij dat jekkie.
Kort Verhaal
Schrijversstatuut
Een tijdje geleden ontving ik een uitnodiging waarvan de strekking me volledig ontging, maar aangezien er sprake was van een feestelijke bijeenkomst en er na afloop een glas geheven zou worden, besloot ik toch maar te gaan.
Er was een vrouw met grote, kogelronde tieten die tijdens de voordracht van een belangrijke spreker op zoek ging naar haar hondje. Iemand wiens voor- en achternaam je moeiteloos zou kunnen verwisselen, had het over een goodiebag die we na afloop mee mochten nemen. Op een tafel stonden flesjes lauw bier, kaasstengels, een paar flessen wijn en twee vazen met oranje bloemen. Om mij heen converseerden enkele grijsharige dames en heren over de voordelen van de Olivetti Valentine ten opzichte van de Underwood 4-bank portable. Een paar jongere kantooremployees wisselden onderling wat collegiale roddels uit, bewonderden elkaars schoeisel en bleken, toen ik even de andere kant opkeek, collectief om 18 uur het pand te verlaten. “Hee!” wilde ik roepen, “Waar gaat dat heen?”, maar toen herinnerde ik me dat ik nog recht had op die goodiebag. Plotseling stuitte ik op het Leidse multitalent Gerwin van der Werf. We kregen vier dubbelzijdig geprinte velletjes in onze handen gedrukt, waarvan de inhoud niet zonder hulp van een geschoold jurist te ontcijferen viel. Desondanks tekenden Gerwin en ik het document ongezien, want we wilden zo snel mogelijk daar weg en we hadden ook wel iets beters te doen. In het café verderop dronken we nog snel een paar glazen, voordat onze vrouwen begonnen te bellen dat we moesten opschieten omdat ze zo naar trimhockey gingen.
En nu verwacht u als lezer misschien dat ik iets ga zeggen in de trant van “En toen werd ik wakker en bleek alles maar een droom te zijn”, maar helaas moet ik u dan toch teleurstellen.
Schrijvers moeten vooral schrijven...
... en daarom post ik de laatste tijd zo weinig op dit weblog. Te druk met het echte werk. Maar af en toe word je wel eens gebeld door een journalist, en dat levert dan weer een leuk stuk op. Zie hieronder.
Schaamteloos...
...deze zelfpromotie, maar vandaag zat de aanbiedingsfolder van Uitgeverij Contact in de bus. En kijk, op pagina twee en drie...
Nu nog even wat schrijfwerk afmaken.
