Opvallend was de enorme, bijna serene rust die er heerste. Aan niets viel op te merken dat de boekenbranche zich in A Perfect Storm bevindt. Voor wie het gemist heeft even een opsomming van recente gebeurtenissen: hier, hier, hier en hier.

Waar de meeste vakbeurzen één grote orgie zijn van aandachttrekkerij met beeld, geluid, videowalls en blonde werkstudenten die in korte rokjes samples uitdelen, hoorde je op Vers voor de Pers uitsluitend het gezellige onderlinge gekeuvel van boekenvakkers. Er was geen e-book te zien, en mochten die er toch zijn, dan waren ze vakkundig verstopt. Hetzelfde gold denk ik ook voor de journalisten. Werd er geblogd vanaf de beursvloer? Nee. Werd er getweet vanaf de beursvloer? Een keer of twintig. Iemand van een uitgeverij vond het allemaal prima zo: 'Toch een leuke manier om je collega's weer eens te spreken, een soort reunie'. Ik sprak hierover met de twee meest succesvolle uitgevers van dit moment, toevalligerwijs allebei oud studiegenoten. Uitgever 1 vond het een beschamende vertoning en vroeg zich af waarom hij moest betalen om te mogen deelnemen. Met uitgever 2 besprak ik de noodzaak voor uitgevers om zichzelf opnieuw uit te vinden, nu succes-auteurs steeds vaker weten hoe ze zichzelf moeten verkopen, namelijk als een multi- cross- en diepmediaal vehikel dat toevallig ook nog eens af en toe een boek schrijft. 

De rest stond boven bij de bar en deed zich tegoed aan de bitterballen, en keek reikhalzend uit naar de volgende reünie.