Boekenbal
Ik mag ga morgen niet naar het boekenbal, want ik ben niet uitgenodigd. Ik ben namelijk debutant. Dat klinkt zieliger dan het is, want, zoals Groucho Marx ooit opmerkte: I don’t want to belong to any club that will accept me as a member. Vroeger kwam ik er wel eens en eerlijk gezegd is er geen bal aan. De leuke mensen die je er hoopt te ontmoeten, zijn er niet, en degenen die je absoluut niet wilt zien loop je bij voortduring tegen het lijf. Ik herinner me ook nog een soort vriendelijke oom die, vooral voor eigen genot, plaatjes draait. En dan was er ook nog de cabaretière, die bij wijze van culturele fluffer de warming-up act mocht verzorgen, en echt ge-na-de-loos door de literaire beau monde werd uitgefloten. Fijn stelletje.
Maar don’t take my word for it, lees wat de Echte Schrijver L. H. Wiener zegt:
“Langzaam kantelde deze mislukte fotograaf weer weg in het niets van mijn geheugen en doemden fragmenten op van de honderden mensenlijven die zich als een eindeloos lange slang door alle gangen van het gebouw voortbewogen in verholen ijdelheid, nergens naartoe, nergens vandaan, trap op trap af, heen en terug. Het boekenbal, een exclusieve aangelegenheid, waarvoor maar een beperkt aantal uitnodigingen werden verstrekt, maar waar de genodigden vervolgens hun consumpties zelf moesten betalen, door middel van daartoe van tevoren gekochte plastic muntjes, met daarop het logo van de Nederlandse Spoorwegen, die het bal financieel steunden, als hoofdsponsor. Hoe genereus: twee euro per glas, duurder dan in mijn stamcafé”.
Maar goed, gelukkig heb ik een slimme uitgever. Om ervoor te zorgen dat niemand uit haar stal zich gepasseerd voelt, organiseert zij voorafgaand aan het Boekenbal een buffet op de uitgeverij. Het eten is altijd goed, de drank ook, en gratis bovendien. Je ontmoet er altijd wel een paar leuke mensen, en je bent rond 21.00 uur weer lekker thuis. En het allerleukste is: mijn vrouw heeft eindelijk beloofd dat ze meegaat. Iets om naar uit te kijken.
