Toegegeven, ze was een jaw dropping beauty. Eentje die in clubs en op straat visitekaartjes van scouts in de handen gedrukt krijgt, gevolgd door een uitnodiging 'om eens langs te komen voor een gesprek over een mogelijke carrière als fotomodel'. Zoals ze daar zat in die stadsbus, met die maniertjes, de iets te irritante, hooghartige blik, en hoe ze haar de vingers door haar haar haalde. Maar wacht even, die vingers...er klopte iets niet. Verkeerde nagellak, te oranje, te opzichtig. Dit was geen vrouw, dit was een meisje die dat haar moeder imiteerde. Veel ouder dan 13-14 kon ze niet zijn. Maar dat weerhield de man in de leren jas die naast me zat niet om z'n iPhone uit z'n binnenzak op te vissen. Hij frummelde wat met de instellingen, opende de video-recorder app, en bewoog het toestel heel langzaam via de rugleuning voor hem omhoog. Ging hij echt? Ja, hij ging echt het meisje filmen. Stiekem. In het geniep. Hij zoomde zelfs helemaal in zodat hij haar gezicht fullscreen in beeld had. Wat ging hij met die video doen? Zich aftrekken als-ie weer thuiskwam? Ik wierp nog eens een schuine blik op z'n iPhone. De hele library was gevuld met thumbnails van jonge vrouwen. Z'n eigen thumbnails waren trouwens heel lang niet geknipt, zag ik ook nog. 

Moest ik er wat van zeggen? Ging ik me ermee bemoeien? Had ik tegen het meisje moeten zeggen dat die vieze vent naast me haar net had gefilmd? Nee, dat alles deed ik niet. Ik besloot hem met z'n eigen wapens te bestrijden, en haalde voorzichtig mijn iPhone uit m'n binnenzak, en...

Dus, moeders van Amstelveen en omstreken: als u deze man tegenkomt in Bus 140, 170 of 172, wees dan op uw hoede. Ga voor uw dochters staan, beperk het uitzicht, of pak uw eigen mobiel en film terug!