Ik ging naar een feestje waar schrijvers en uitgevers kwamen. Voor de ingang stond een man die controleerde of je wel naar binnen mocht, en dat was de enige overeenkomst met het boekenbal. Voor de rest was namelijk alles anders, dat wil zeggen, leuker, hartelijker, interessanter, prikkelender en geiler. De mensen waren allemaal vrolijk en zagen er mooi uit. Er was drank in overvloed en er draaide een prima DJ. Dit alles speelde zich ook nog in de buitenlucht af. En in het licht van de volle maan ontmoette ik een waarzegster.
De waarzegster droeg haar haar in een knotje en haar lijf in een Chanel-pakje. Ze danste met haar armen boven haar hoofd. Ik complimenteerde haar met haar oksels. Dat ze ook lenig was bleek even later, toen ze een bebloede voet in het fonteintje van de WC stak, moeiteloos voorover bukte en het kraantje opendraaide.
Ik ging Belangrijke Tijden tegemoet, vertelde ze. En dat ik Beslissingen moest nemen en dat er Dingen gingen gebeuren. Belangrijke Dingen. Met Impact. 'Tja, what's new? ', dacht ik meteen. Dat soort algemeenheden geldt immers voor iedereen.
'Maar ik heb je boek gelezen! En je stukje!' Ze zei het wel drie keer. 'Je stukje! Het was zo raak...'
Ineens wist ik welk stukje ze bedoelde. Een waarzegster met voorkennis, zo kan ik het ook.
Ze ratelde maar door, heel mijn toekomst kwam ineens voorbij, en ik hoorde dingen die ik nog niet wilde weten, maar zij dacht daar anders over. Net toen ik mijn tong diep in haar huig wilde steken om haar zo het spreken verder te beletten, zei ze dat ze even haar vest ging halen. Daarna bleef ze weg en zag ik haar niet meer.
'Ik heb het langste schaamhaar van iedereen!' gilde even later een boomlange vrouw in mijn oor. Ze had een grijskleurige synthetische pruik voor haar kruis gebonden.
Ik besloot er maar het beste van te maken en nam nog een wodka-tonic.
