Hoe Ik De Filmrechten Van Mijn Debuutroman Verkocht (Zonder Spijt Te Krijgen)

Wes54tv
Ooit verkocht ik mijn huis aan de verkeerde. Het was een mevrouw die al bij binnenkomst een astronomisch hoog bod uitbracht. Pas daarna liep ze het huis rond, om bij elke kamer luidkeels te roepen wat er allemaal niet deugde. De kinderkamer, die ik met zoveel toewijding had verbouwd en geschilderd, die ging er helemaal uit. De badkamer, de slaapkamer, de keuken en de tuin: alles moest anders, en alles zou anders worden. Er was ook echtpaar die ons huis graag wilde overnemen. Aardige mensen, dat zag je zo, maar ze boden veel minder dan de mevrouw. Dus kozen we toch de verkeerde. De mevrouw die een optie had genomen zonder zich over de financiering te buigen. Die bij de overdracht ineens met allerlei verborgen gebreken aan kwam zetten. Die bij de notaris stennis ging schoppen en beweerde dat ik eigenlijk een oplichter was. Slapeloze nachten heeft het me gekost, en spijt, heel veel spijt. Allemaal voor die paar rotcenten.
 
De afgelopen vier weken heb ik gesprekken gevoerd met verschillende tv- en filmproducenten die allemaal interesse hadden om de Kostwinner te verfilmen, en het voelde precies zo. Eentje had geen geld, en ook geen idee, dus die viel snel af. Dan waren er nog De Leuke Jongens die eigenlijk hun geld verdienden met het maken van bedrijfsfilms, maar "absoluut goede kansen zagen om je boek op het grote doek te brengen". Klonk op zich redelijk, maar toen de producent bij herhaling vertelde dat hij het boek niet had gelezen voelde ik me toch ongemakkelijk. Hoorde dit erbij? Je hoort wel eens over filmbonzen dat die nooit lezen, en alleen afgaan op een leesrapportje. En dat je je als auteur daardoor niet gegriefd moet voelen.  “Hoe loopt het eigenlijk af, dat boek? Het verhaal, heeft dat een happy end?”, vroeg hij toen ik mijn jas alweer aan had. Ik wist genoeg. 
 
Ook sprak ik met De Grote Zak Met Geld, een soort Oom Dagobert meets Guus Geluk. Verkeerde match, chemie niet goed, einde oefening. Nou, en dan was er nog de producent die direct zei dat hij niet zoveel ging bieden als De Grote Zak Met Geld. Maar hij had wel elke letter van het boek gelezen, en hij had er een heel duidelijk oordeel over. “Dit zijn we van plan, zo willen we het doen”, vertelde hij onomwonden. Ja, er zouden ingrepen komen in het verhaal, maar niet op een manier waarbij de kinderkamer, de tuin, de badkamer en de keuken compleet verbouwd hoefden te worden. 
“We willen het heel graag, en we weten zeker dat we ruzie met je krijgen. Dat hadden we ook met Martin Bril. Prima, dat hoort erbij”.
Duidelijk. Straight. Helder.  Een club die onderdeel is van een van ‘s werelds grootste mediaproducenten. Met een ervaren baas, en het plan om van De Kostwinner een film én een 12 delige tv-serie te maken. Ik zei: doen.
 
Tot slot: nu lijkt het net of ik alles op eigen houtje heb gedaan, maar gelukkig heeft de uitgeverij iemand in dienst die niets anders doet dan snoeihard onderhandelen met buitenlandse uitgevers en filmproducenten. En om nog maar een misverstand weg te nemen: overnight rijk word je er ook niet van. Maar leuk is het wel.
Meta