Vroeger was het leven simpel. (Al heel lang wilde ik een verhaal met deze zin beginnen. Gelukt!). Als schrijver had je een idee, je stopte een pijpje en ging in totale rust achter je Underwood zitten te tikken. Na een jaar of wat bracht je je typoscript naar de uitgever, die er dan met een rood potlood doorheen ging, her en der wat verbeteringen suggereerde, en voor de rest had je er geen omkijken naar. Een paar maanden later lag je boek dan in de winkel, vaak nog persoonlijk door de uitgever op de fiets langsgebracht. Terzakekundige recensenten schreven een kritiek die hout sneed, en je boek bleef toch zeker een jaar in de boekhandel verkrijgbaar. 

Tegenwoordig gaat dat niet meer op. Voor veel schrijvers is het schrijven (de core business, zou Tonk van Lexmond zeggen) bijzaak geworden. Want nog voor je boek uit is, moet je je bezighouden met allerhande ambachtsvreemde activiteiten. De keuze van het omslag, de promotabiliteit van je verhaal, de kleur van je haar, je gezinssamenstelling, de omvang van je CD-collectie en de lengte van je geslachtsdeel lijken tegenwoordig belangrijker dan de kwaliteit van het boek. Daar kun je als cultuurpessimist over lopen simmen, of, zoals ik doe, proberen er maar het beste van te maken. En ach, met boeken is het net als met kinderen: je gunt ze het allerbeste, en je doet alles voor ze, ook al gaat dat ten koste van je eigen welbevinden.

Wees daarom niet verbaasd als u 8 mei aanstaande in Sassenheim twee "schrijvers" op een bakfiets door het dorp ziet crossen. Het is allemaal voor het goede doel moet u maar denken. En baat het niet, dan schaadt het ook niet.

Tot slot, en for the record: ik heb geen bakfiets. Het woord 'bakfiets' komt in De Kostwinner tweemaal voor, en het gezin Van Lexmond heeft er ook geen.