Ik kan er slecht tegen om een boek te lezen van iemand wiens kop of stem me niet aanstaat. Zolang ik de schrijver niet ken is het niet erg, maar als bijvoorbeeld blijkt dat de auteur van dat briljante werkje een hoge piepstem of een vreselijk accent heeft, dan kan ik niet meer onbevangen van zo'n boek genieten. Ik weet niet of u Harry Mulisch hebt gezien op de cover van dat sponsored magazine van de Bezige Bij, maar bij iedere gestylde bejaarde in een roze pak denk ik automatisch: daar moet ik niets van hebben. Om die reden is de kostwinner zoveel mogelijk als hoofdmerk ingezet, met mijzelf in de bijrol als flanking sub-brand. Liever een bakfiets in de krant dan mijn harses. Bovendien heb ik liever dat ze in de boekwinkel vragen naar 'dat boek over die bankier die coke dealt' dan naar het boek van Henk Rijks. Tot voor kort ging dat alleszins redelijk.

Maar een tijdje terug deed ik toch mee aan een zogeheten tweetmeet, een bijeenkomst waarbij bezoekers aan een boekhandel een aantal daar aanwezige collega-schrijvers konden ondervragen. (Schrijvers hebben overigens geen collega's. Hooguit delen ze een bepaalde thematiek, een voorliefde voor een genre, en op 'n best zijn het geestverwanten, maar goed, dat is een ander verhaal.) Wat de aanwezige auteurs verbond was dat ze allemaal wel eens twitterden. En zo kan het dan gebeuren dat je door de vriendelijke gespreksleider geïntroduceerd wordt als 'social media expert', en even later met een halve mond vol tanden zit. Gingen we dan niet praten over boeken? Nee, daar ging het niet over. Wel over hoeveel volgers je hebt, de rol van social media bij boekverkoop, en nog zo wat gelul in de marge. Want dat is het, maar kennelijk is men er dol op. Zo dol dat je meteen figureert in een column van een ochtendkrant, en je ineens full color afgebeeld staat in een blaadje waar je je vroeger als jongeling nog met goed fatsoen op af kon trekken. En ik wil ook best aan de Viva vertellen welke vakantieboeken ik meeneem. En als NightWriters me vraagt om een top-5 vakantieboeken aan te leveren, dan doe ik dat natuurlijk. Allemaal randverschijnselen die er kennelijk bijhoren, en waar ik met stijgende verbazing en evenveel genot aan heb meegedaan. Maar nu even niet. Terug naar de core-business. 

Vorm is meer dan inhoud, perceptie is werkelijkheid, en de schrijver is belangrijker dan het boek. Dat zijn drie misvattingen, maar je zult de mensen de kost moeten geven die daar anders over denken. Maar ik moet weer aan het werk. Er zit een verhaal in mijn kop, en dat dient opgeschreven te worden. De komende maand zal ik daarom (nog) minder twitteren, facebooken en bloggen dan ik al deed. Laat het voor iedereen een constructieve zomer zijn.