Onlangs bezocht ik noodgedwongen een filiaal van de LIDL. Je leest wel eens verhalen over hoe de cassières daar worden uitgebuit, en dat ze niet eens naar de WC mogen als ze ongesteld zijn. Daarom voel ik me in de LIDL net een hoerenloper die zich, verleid door het goedkope lekkers, over zijn principes heenzet en in weerwil van moderne vrouwenhandel toch naar binnen gaat. Ziezo, tot zover de politiek correcte disclaimer. Maar goed, ik was dus in de LIDL. (Nog even over die cassières: die worden heel boos als je wijnflessen rechtop op de lopende band zet. Kennelijk kunnen de lopende banden bij LIDL daar niet tegen, en ik vermoed dat eventuele breukschade gewoon wordt ingehouden op het schamele salaris van degene die achter de kassa zit. Probeer het maar eens: “Flessen plat neerleggen!!!” schreeuwen ze zodra je de wijn in de reguliere Albert Heijn-stand plaatst. Maar dat terzijde, want waar ik het over wil hebben is eigenlijk iets heel anders. Namelijk merknamen.)

U weet ongetwijfeld van het bestaan van gespecialiseerde bureaus die niets anders doen dan namen bij producten of diensten verzinnen. Daar verdienen ze goed geld aan, kan ik u verzekeren. Om het denkproces dat bij het totstandkomen van een merknaam toch nog enige substantie te geven, gaat zoiets vaak vergezeld van een presentatie. Daarin wordt dan op onnavolgbare wijze duidelijk gemaakt dat het geen toevalstreffer of briljante vondst is waar zo’n bureau mee op de proppen komt. Neem bijvoorbeeld een naam als Selexyz, en u begrijpt dat die er nooit zonder heel veel abstraheren en ander high-level denkwerk gekomen is. Of Veolia. Of Cilit Bang.

Maar dan de LIDL!
Bij de tijdelijk verkrijgbare kerstartikelen vond ik daar een 4-pack bier dat gewoon heet naar naar wat het veroorzaakt, namelijk Malheur. Gewoon, eerlijk zeggen waar het op staat lijkt mij een hele goede strategie. Briljant bedacht. Direct ging ik op zoek naar sigaren van het merk Uche Uche, maar die waren helaas niet verkrijgbaar. Maar wat niet is kan nog komen. Ik rekende de Malheurtjes af, en bedacht ter plekke aan wie ik zo’n flesje bij wijze van alternatief kerstpakket cadeau ging doen.

See the full gallery on Posterous

Permalink | Leave a comment  »

W.F. Hermans schreef ooit dat Economie een 'wetenschap' is, waarin twee professoren het tegenovergestelde verkondigen, en beiden de Nobelprijs krijgen. Daar moet ik de laatste tijd vaak aan denken als ik weer eens een of andere onheilsprofeet hoor praten over De Crisis, die sinds vandaag zelfs aangeduid mag worden als De Recessie. Niet voor niets zegt CPB directeur Teulings over zijn eigen raming:

"De kans dat deze raming onjuist is, is groter dan dat hij juist is".

Permalink | Leave a comment  »

"Waar blijft toch je tweede boek, Henk?" is een vraag die me regelmatig wordt gesteld, en die ik mezelf ook regelmatig stel. Maar ik heb een goed excuus.

Deze zomer werd ik benaderd door Sieta Keizer, artistiek leider van Theater M-Lab. Of ik zin had om een muziektheaterstuk te schrijven. Met in de hoofdrol Jamai Loman, de allereerste winnaar van Idols en inmiddels gevierd musical- en theaterster.

Tja. In dit soort gevallen roep je dan iets in de trant van "Na te zijn bijgekomen van de schrik stortte hij zich, niet gehinderd door enige kennis or ervaring, op het project en liet al het anderen uit zijn handen vallen". En zo was het ook. In de wereld van de showbizz moet je dan geloof ik zeggen dat zoiets het leukste is dat je ooit heb gedaan. Maar goed, nu weer door met Incognito, dat z'n voltooing nadert.

Meer informatie over de voorstelling:

Vanaf 17 december aanstaande produceert M-Lab de muziektheatervoorstelling De Winnaar, ontwikkeld in samenwerking met Jamai Loman. Het verhaal vertelt over tv-talentenjachten waarbij gewone mensen binnen korte tijd gekatapulteerd worden tot grote sterren. Het publiek wordt meegezogen naar een wereld vol uitverkochte optredens, gek geworden fans en wilde paparazzi achtervolgingen.

De hoofdrol wordt gespeeld door multitalent Jamai Loman, winnaar van de allereerste Idols en bekroond met diverse Musical Awards. Het stuk is niet biografisch ondanks de overeenkomsten met winnaars uit tv-talentenjachten. “Hoe werd je vroeger beroemd, voor Idols, Popstars en The voice of Holland?” vragen jongeren van nu zich af. Het script is geschreven door romanschrijver Henk Rijks. Sieta Keizer, artistiek leider van M-Lab, neemt de regie voor haar rekening. Frans Heemskerk verzorgt de muzikale leiding.

De Winnaar is een interactieve voorstelling waarbij de telefoons voor de verandering aan mogen blijven. Net als bij talentenjachten op tv kan het publiek door middel van tweets en likes het verloop van de voorstelling beïnvloeden. De Winnaar is exclusief te zien in Theater M-Lab op 17 (première), 26 (14:30 uur), 27, 28, 29, 30 december en op 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (14:30 uur) januari om 19:30 uur, tenzij anders aangegeven. De voorstelling is toegankelijk vanaf twaalf jaar.

Permalink | Leave a comment  »

[[posterous-content:pid___0]]"Waar blijft toch je tweede boek, Henk?" is een vraag die me regelmatig wordt gesteld, en die ik mezelf ook regelmatig stel. Maar ik heb een goed excuus.

Deze zomer werd ik benaderd door Sieta Keizer, artistiek leider van Theater M-Lab. Of ik zin had om een muziektheaterstuk te schrijven. Met in de hoofdrol Jamai Loman, de allereerste winnaar van Idols en inmiddels gevierd musical- en theaterster.

Tja. In dit soort gevallen schrijf je dan iets in de trant van "Na te zijn bijgekomen van de schrik stortte hij zich, niet gehinderd door enige kennis or ervaring, op het project en liet al het anderen uit zijn handen vallen". En zo was het ook. In de wereld van de showbizz moet je dan geloof ik zeggen dat zoiets het leukste is dat je ooit heb gedaan. Maar goed, nu weer door met Incognito, dat z'n voltooing nadert.

Meer informatie over de voorstelling:

Vanaf 17 december aanstaande produceert M-Lab de muziektheatervoorstelling De Winnaar, ontwikkeld in samenwerking met Jamai Loman. Het verhaal vertelt over tv-talentenjachten waarbij gewone mensen binnen korte tijd gekatapulteerd worden tot grote sterren. Het publiek wordt meegezogen naar een wereld vol uitverkochte optredens, gek geworden fans en wilde paparazzi achtervolgingen.

De hoofdrol wordt gespeeld door multitalent Jamai Loman, winnaar van de allereerste Idols en bekroond met diverse Musical Awards. Het stuk is niet biografisch ondanks de overeenkomsten met winnaars uit tv-talentenjachten. “Hoe werd je vroeger beroemd, voor Idols, Popstars en The voice of Holland?” vragen jongeren van nu zich af. Het script is geschreven door romanschrijver Henk Rijks. Sieta Keizer, artistiek leider van M-Lab, neemt de regie voor haar rekening. Frans Heemskerk verzorgt de muzikale leiding.

De Winnaar is een interactieve voorstelling waarbij de telefoons voor de verandering aan mogen blijven. Net als bij talentenjachten op tv kan het publiek door middel van tweets en likes het verloop van de voorstelling beïnvloeden. De Winnaar is exclusief te zien in Theater M-Lab op 17 (première), 26 (14:30 uur), 27, 28, 29, 30 december en op 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8 (14:30 uur) januari om 19:30 uur, tenzij anders aangegeven. De voorstelling is toegankelijk vanaf twaalf jaar.

Permalink | Leave a comment  »

Er zijn tv programma’s waarvan ik liever niet heb dat mijn kinderen er naar kijken. The Pain Game bijvoorbeeld, een show waarin kandidaten zoveel mogelijk smerigheden ten koste van anderen moeten uitvoeren om met een mooie geldprijs de studio te verlaten. Of de in HD opgenomen autopsie-porno van CSI Miami, ook altijd goed voor een paar doorwaakte nachten. En zo zijn er nog wel een paar programma’s waarvan ik me afvraag of ze een pedagogische bijdrage leveren aan het leven van een opgroeiend kind anno 2011. Mochten ze soms toch zo’n programma bekijken (echt verbieden is namelijk ook weer zo iets) dan red ik me door te zeggen dat in het echte, dagelijks leven mensen een stuk vriendelijker met elkaar omgaan, en dat het allemaal wel meevalt met de moord en doodslag. 

Sinds gisteren kan ik aan mijn lijstje tv-afraders een onverwachte nieuwkomer toevoegen: de Algemene Beschouwingen. Scheldpartijen, provocaties, insinuaties, botte simplificaties en ordinair gebekvecht door mensen waarvan je zou verwachten dat ze enige vorm van wellevendheid betrachten. Er staat namelijk nogal wat op het spel, vandaag de dag in Nederland.

Nu sta ik voor de onmogelijke taak om mijn kinderen duidelijk te maken dat een voorzitter normaal gesproken ingrijpt zodra een vergadering uit de hand loopt, behalve in ons parlement, waar Verbeet zich verschuilt achter flauwe procedurele excuusjes en toestaat hoe het toch al tanende aanzien van de politiek wordt ondermijnd. En hoe moet ik hen uitleggen dat godbetert zelfs de premier van het land zich verlaagt tot een brallende corpsbal, daartoe uitgelokt door een dwalende sociopaat?

Ik voorzie hier thuis binnenkort de volgende dialoog:

“Willen jullie even de tafel afruimen?”

“Doe toch normaal man!”

“Kun je de vuilnisbak even buiten zetten?

“Ik ben je bedrijfspoedel niet!”

“Hoe staat het met je huiswerk?”

“Je kunt de boom in!”

Dit alles natuurlijk onder instemmend tafelgeroffel van broer of zus. Als het zo ver is zal het moeilijk zijn om er een passende reactie op te geven. Want als het op het hoogste bestuurlijke niveau kennelijk acceptabel is om zo een debat te voeren, dan wordt het nog een heidense klus om mijn kinderen duidelijk te maken dat in het normale leven andere, hogere normen gelden. 

Permalink | Leave a comment  »

Ooit, ik geloof in 1998, stond ik schouder aan schouder met Steve Jobs. Dat gebeurde op een toilet in het Moscone Centre in San Francisco, waar ik voorafgaande aan zijn Keynote Speech een plas deed. Plotseling stond hij in zijn kenmerkende black turtleneck sweater naast me. Wat moet je onder die omstandigheden zeggen? Ik geloof dat ik hem over het schotje heen good luck wenste. Hij lachte vriendelijk, bedankte me, ritste zijn gulp weer dicht en verliet de ruimte.

In die tijd was Apple op sterven na dood. Iedere expert wist zeker dat het bedrijf voor een habbekrats zou worden overgenomen, waarschijnlijk door Sony of anders wel door Philips. Jobs noemde zichzelf iCeo, waarbij de i stond voor interim, om aan te geven dat hij zo weer weg kon zijn.

Aan het einde van zijn Keynote, die veel weghad van een preek voor gelovigen (en dat waren er indertijd niet meer zo veel), maakte Jobs bekend dat Apple voor het eerst weer een kwartaal met winst had afgesloten. Ik zag hoe volwassen mannen op hun stoelen gingen staan en hoe de tranen over hun wangen biggelden. Allemaal dankzij dat jekkie.

Permalink | Leave a comment  »

vakantiewerk.pdf Download this file

Permalink | Leave a comment  »

Een tijdje geleden ontving ik een uitnodiging waarvan de strekking me volledig ontging, maar aangezien er sprake was van een feestelijke bijeenkomst en er na afloop een glas geheven zou worden, besloot ik toch maar te gaan.

Er was een vrouw met grote, kogelronde tieten die tijdens de voordracht van een belangrijke spreker op zoek ging naar haar hondje. Iemand wiens voor- en achternaam je moeiteloos zou kunnen verwisselen, had het over een goodiebag die we na afloop mee mochten nemen. Op een tafel stonden flesjes lauw bier, kaasstengels, een paar flessen wijn en twee vazen met oranje bloemen. Om mij heen converseerden enkele grijsharige dames en heren over de voordelen van de Olivetti Valentine ten opzichte van de Underwood 4-bank portable. Een paar jongere kantooremployees wisselden onderling wat collegiale roddels uit, bewonderden elkaars schoeisel en bleken, toen ik even de andere kant opkeek, collectief om 18 uur het pand te verlaten. “Hee!” wilde ik roepen, “Waar gaat dat heen?”, maar toen herinnerde ik me dat ik nog recht had op die goodiebag. Plotseling stuitte ik op het Leidse multitalent Gerwin van der Werf. We kregen vier dubbelzijdig geprinte velletjes in onze handen gedrukt, waarvan de inhoud niet zonder hulp van een geschoold jurist te ontcijferen viel. Desondanks tekenden Gerwin en ik het document ongezien, want we wilden zo snel mogelijk daar weg en we hadden ook wel iets beters te doen. In het café verderop dronken we nog snel een paar glazen, voordat onze vrouwen begonnen te bellen dat we moesten opschieten omdat ze zo naar trimhockey gingen.
En nu verwacht u als lezer misschien dat ik iets ga zeggen in de trant van “En toen werd ik wakker en bleek alles maar een droom te zijn”, maar helaas moet ik u dan toch teleurstellen.

Permalink | Leave a comment  »

... en daarom post ik de laatste tijd zo weinig op dit weblog. Te druk met het echte werk. Maar af en toe word je wel eens gebeld door een journalist, en dat levert dan weer een leuk stuk op. Zie hieronder.

Trouw_interview.pdf Download this file

Permalink | Leave a comment  »

...deze zelfpromotie, maar vandaag zat de aanbiedingsfolder van Uitgeverij Contact in de bus. En kijk, op pagina twee en drie...

Nu nog even wat schrijfwerk afmaken.

Permalink | Leave a comment  »

De meeste spam die ik ontvang ontgaat me, maar deze slipte door de digi-censuur. En, ik moet zeggen, het is een juweeltje. Want even, heel even kreeg ik toch aandrang om een mailtje naar Hill Collin Nels, Esq te sturen om te vragen hoe het nou zat. Je maakt namelijk niet elke dag mee dat een gevierd internationaal advocaat z'n reputatie en alles waar hij z'n hele leven voor gewerkt heeft op het spel zet. En wat me helemaal aansprak was de zin waarin duidelijk wordt dat ik the chosen one ben. Dat schept verplichtingen, dunkt me.

Lees maar: 

Permalink | Leave a comment  »

via parool.nl

 

Over het algemeen houd ik niet zo van terugblikken. Misschien schrijf ik ooit nog wel eens over wat het publiceren van een eerste roman met je doet. Over de recensies, de reacties, je familie, je vrienden, de onderhandelingen, de nominaties, de filmrechten, de omslagontwerpen, de top-tienen, de optredens en de stroom aan nieuwe mensen die je in korte tijd leert kennen. Maar nu even niet. Nu beperk ik me tot het bedanken van iedereen die een bijdrage heeft geleverd aan het succes van De Kostwinner, in het bijzonder alle boekverkopers, de mensen van de uitgeverij en niet te vergeten alle lezers. Nogmaals hartelijk dank hiervoor, en ik wens jullie een succesvol 2011 toe. O ja, en over De Opvolger (die natuurlijk niet zo gaat heten): daar wordt hard aan gewerkt. Binnenkort meer daarover.

Permalink | Leave a comment  »

Ik ging naar de Margriet Winterfair om op te treden. Er was niemand, en de zaal bleef ook helemaal leeg.

Permalink | Leave a comment  »

ACADEMICA DEBUTANTENPRIJS

Persbericht: Longlist 2011 bekend

De nominatiejury van de Academica Debutantenprijs, de prijs voor het beste
oorspronkelijk Nederlandstalige fictiedebuut, heeft de hieronder genoemde
14 debuten op de Longlist van editie 2011 geplaatst.
Uit deze lijst selecteert de jury 5 boeken die voor nominatie in aanmerking
komen. Deze nominaties zullen in december bekend gemaakt worden.

Nadat de vijf genomineerde boeken bekend zijn zullen deze gelezen en
beoordeeld worden door kernjuryleden, leesgroepen en individuele lezers in
Nederland en Vlaanderen. Deze "lezersjury" bepaalt uiteindelijk wie de
Academica Debutantenprijs 2011 zal winnen.

De werkwijze, waarin een vakjury de voorselectie doet en de lezers de
winnaar bepalen, is uniek voor een literaire prijs.

De prijs ter grootte van 15.000 euro wordt beschikbaar gesteld door
Academica en de gemeente Dordrecht.

Winnaar van het jaar 2010 was Ellen Heijmerikx met haar roman "Blinde
wereld".

De nominatiejury bestaat dit jaar uit: Casper Markesteijn, voorzitter,
Marijke Arijs, Kees Snoek, Fabian Stolk en Fleur Speet.

Longlist Academica DebutantenPrijs 2011:

De Kostwinner Henk Rijks
Uitgeverij Contact

Het geheim van Den Haag Joost Heldeman
Uitgeverij Contact

Zeesteen Janneke Holwerda
Uitgeverij Marmer

Levi Andreas David Pefko
Uitgeverij Van Oorschot

De vadermoordenaar Arno Haijtema
Uitgeverij Atlas

Gewapende man Gerwin van der Werf
Uitgeverij Contact

Het graf van de voddenraper Bart Vercauteren
Uitgeverij Houtekiet

Spaghetti Spoetnik Tonie Mudde
Uitgeverij Podium

De val van Hippocrates Menno Lievers
Uitgeverij De Bezige Bij

Moorddiner Mohana van den Kroonenberg
Uitgeverij Van Oorschot

Ik ontmoette een man Gerrie Hondius
Uitgeverij Contact

Bonita Avenue Peter Buwalda
Uitgeverij De Bezige Bij

De vernietiging van
Prosper Morél Jamal Quariachi
Uitgeverij Querido

De verzopen katten en
de Hollander Detlev van Heest
Uitgeverij Van Oorschot

Permalink | Leave a comment  »

Wat doe je als je in een zogeheten 'slechte' buurt woont? Een buurt waar winkels leegstaan, waar de middenstand sappelt, en de crimimaliteit volgens sommige kranten welig tiert?

1. Je vertrekt
2. Je klaagt bij de gemeente/buurtregisseur en eist een oplossing, liefst op korte termijn
3. Je vraagt subsidie aan voor een of ander vaag stimuleringproject
4. Je organiseert zelf een actie om de buurt leefbaarder te maken door de winkeliers aan zoveel mogelijk omzet te helpen.

We houden u niet langer in spanning, het goede antwoord is 4, en dat is precies wat er morgen, (zaterdag 27 november) plaatsvindt in de Amsterdamse Jan Evertsenstraat. Leegstaande winkelpanden worden voor één dag omgetoverd tot pop-upstores. Met onder andere koekenbakkers, geinige spulletjes voor dito vrouwen, massages zonder happy end.  En de niet te vergeten de Jelly Bar, Supa Dupa, Doing Goods store, Jan Eef bios, BeSuited, Jan Eef Sint- inpakwinkel, Sterk & Mme Charlotte Soepwinkel, PaGoZa Empanadas & Coffee , Knotsknetter, Kitsch Kitchen, Jan Eef Koek-winkel, KinderYoga.

En er is een pop-up boekwinkel. Dus als u nog om een leuk sinterklaaskado verlegen zit, kom vooral langs. Voor een gesigneerd exemplaar van De Kostwinner. En Yvonne Kroonenberg is er ook. En Aaf BC, Frenk der Nederlanden en Ahmed Marcouch. Allemaal aardige mensen met leuke boeken.

Kijk voor het hele programma op www.geefomdejaneef.nl. Tot morgen!

Permalink | Leave a comment  »

"Dat boek van jou, daar gaan we niet veel van verkopen", sprak mijn uitgeefster toen ik haar een vroege versie van De Kostwinner liet lezen. Nou weet ik uit ervaring dat uitgevers er ook maar een beetje met de pet naar gooien, want hoe vaak hoor je niet verhalen over totaal onbekende debuten die uit het niets tot millionsellers uitgroeien? Dus vroeg ik maar gewoon naar de bekende weg.

"Uitgever, waarom zeg je dat?"

"Vrouwen kopen meer en lezen meer dan mannen. Dus vrouw-onvriendelijke boeken verkopen niet. Dat weten we gewoon"
"Het is geen vrouw-onvriendelijk boek. Het is hooguit een mens-onvriendelijk verhaal, waarin de man ook nog eens aan het kortste eind trekt."
"Nou, als het blijft zoals het is moet je de realiteit van de markt wel accepteren. Dat je de vrouwelijke lezer schoffeert is commercieel niet handig."
"Dus je wil dat ik het verhaal aanpas? Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt".
"Ik wil niet dat je iets aanpast. Maar we moeten het met elkaar eens zijn dat als dit het is, je er zeer waarschijnlijk weinig van zult verkopen"
"Dan moet dat maar".
"Dan zijn we het daarover eens".

Inmiddels zijn we drie drukken verder en mag ik donderdag voorlezen op de Margriet Winterfair. Ronald Giphart trad er zaterdag op, en schreef er vandaag een merkwaardig stuk over. Beetje badinerend, toch. Tikje lacherig. Het dédain voor de huisvrouw op middelbare leeftijd ("vloedgolf van oestrogeen") sluimert tussen de regels door. Waarschijnlijk zat de zaal vol vrouwen die graag boeken lezen, en het leuk vinden de mens achter het boek te leren kennen. Als ik iets weet vanwege mijn professionele beslommeringen, dan is het dit: afnemers zijn altijd intelligenter dan je denkt, dus onderschat ze niet. En: de markt heeft altijd gelijk.

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Permalink | Leave a comment  »

Omdat het nooit ophoudt, verschijnt volgend voorjaar een goedkope editie van De Kostwinner. Dat vertelde de mevrouw van de uitgeverij me net. En om de boekhandel weer zo enthousiast in te laten kopen komt er een folder. Maar wat is nu een folder zonder ronkende aanbevelingen, liefst van gewone ervaringsdeskundige lezers? Niets toch zeker? Dus kom op, als je het boek gelezen hebt, tweet er dan wat aardigs over, dan zetten we dat fijn in de brochure. De leukste tweets worden niet alleen afgedrukt, maar ook beloond met een t-shirt naar keuze. Deadline: vanmiddag 18 uur.

Permalink | Leave a comment  »

Eén van de weinige rubrieken uit de Volkskrant die ik nooit oversla is die van Hans Aarsman, waarin hij persfoto's bespreekt. Aarsman (wat zal die jongen gepest zijn, vroeger) kijkt namelijk anders dan wij gewone stervelingen. Hij ziet dingen die je op het eerste gezicht niet opvallen, zoomt daar op in, en weet daar dan ook nog iets zinnigs, leuks en prikkelends over te schrijven. (Dit in tegenstelling tot Holman, die al jaren stilstaat, maar da's een ander verhaal. En een flauwe grap, I know.)

Goed, gisteren ontving ik een twitterbericht zonder tekst, maar wel met een link naar de volgende foto:

Ik vroeg de afzender om opheldering, maar die bleef helaas uit, dus nou moest ik zelf maar gaan Aarsmannen.

De foto is duidelijk gemaakt onder een tafel, maar dan wel met de lens naar beneden gericht. Dat kun je zien aan de voeten, maar natuurlijk ook aan de witte standaard waarop waarschijnlijk een tafelblad rust. Verder zien we links een stel voeten in Converse All Stars, lekker losjes over elkaar heen geslagen. Zo te zien is het een klein maatje, dus we hebben hier te maken met een een kind of een vrouw die daar aan tafel zit. Dit in tegenstelling tot de grote, donkere voeten aan de rechterkant. Die zijn ferm, om niet te zeggen lomp, en ook een beetje brutaal in een V-vorm op de witte tafelvoet neergeplant. Ik denk dat we hier met een man te maken hebben.

Dan is er nog de vloer. Die is van mooi tropisch aandoend hardhout gemaakt. Zo'n typische vloer die je tegenwoordig in trendy semi-sjieke horeca-tenten ziet. Ik vermoed dan ook dat de foto gemaakt moet zijn in een restaurant, wat ook weer een verklaring kan zijn voor de witte vlek, linksonder. Dat lijkt namelijk wel wat op een mooi, damasten servet, dat half op iemands schoot ligt. Maar wat doet die rare, taps toelopende ronde stok die van linksboven naar beneden loopt?

De fotografe (want het is een zij) heeft waarschijnlijk per ongeluk afgedrukt, want anders zou het kader wel anders zijn. Maar hoe kan het dan dat ze deze foto dan ook nog heeft getwitterd, want zoiets doe je toch niet onopgemerkt? Of hebben we hier te maken met de twitter equivalent van het broekzakgesprek? Zou ze geprobeerd hebben iets duidelijk te maken? Waarom reageert ze niet op mijn oproepen? Waarom krijg ik de hele tijd haar voicemail als ik haar probeer te bellen, en komt mijn mail aan haar onbezorgd retour? Zou ze nog leven? Moet ik de politie bellen?

Permalink | Leave a comment  »