Schrijvers moeten vooral schrijven...

... en daarom post ik de laatste tijd zo weinig op dit weblog. Te druk met het echte werk. Maar af en toe word je wel eens gebeld door een journalist, en dat levert dan weer een leuk stuk op. Zie hieronder.

Click here to download:
Trouw_interview.pdf (1.22 MB)

Schaamteloos...

...deze zelfpromotie, maar vandaag zat de aanbiedingsfolder van Uitgeverij Contact in de bus. En kijk, op pagina twee en drie...

 

Img_1729

Nu nog even wat schrijfwerk afmaken.

Margriet Winterfair, deel twee

Evans-walker-tennessee-church-interior
Ik ging naar de Margriet Winterfair om op te treden. Er was niemand, en de zaal bleef ook helemaal leeg.
(Soms ben ik voorstander van een langdurig, tergend en teasend voorspel maar dit keer leek het me beter om meteen maar naar de climax toe te werken. Je kunt er wel heel lang en stylistisch verantwoord omheen draaien, maar soms is het zoals het is, en dan moet je daar ook niet moeilijk over doen, vind ik. Dus eigenlijk kunt u nu, beste lezer, weer iets anders en nuttigs gaan doen. Tenzij u van een leuk naspel houdt, dan zou ik zeggen: lees vooral door. De reis is vaak leuker dan de bestemming, nietwaar?)

Het begon toen mijn uitgever me polste of ik er iets voor voelde om ‘iets te doen’ op de winterfair, een jaarlijks terugkerend fenomeen in de Utrechtste Jaarbeurs. Nou ben ik niet kieskeurig, en ik weet inmiddels dat het romantische beeld van de schrijvende zonderling die een leuk boek bedenkt voorgoed passé is, en dat je als schrijver veel meer een ‘merk’ moet zijn met dito merkuitstraling en merkwaarden.  Dus het merk Henk Rijks besloot dat het goed was, en toog naar Utrecht.
Misschien goed om te weten dat er altijd het nodige overleg aan zulke evenementen voorafgaat. Er is altijd iemand van de organisatie die veel enthousiaste mailtjes rondstuurt, en vertelt dat het heel erg leuk gaat worden, en dat iedereen zich op je komst verheugt. Niet dat ik daar ook maar een reet van geloofde, maar toch, het kwam in ieder geval hartelijk over. Ik vroeg de mevrouw van de organisatie of het goed was dat ik een mooie presentatie zou geven, want ik ken mezelf inmiddels een beetje: zonder rugdekking van een slicke PowerPoint voel ik me behoorlijk naakt, voor zo’n zaal. Het was geen probleem, zei de mevrouw van de organisatie.
Vol goede moed toog het Merk Henk Rijks dus in het bijzijn van Iemand Van De Uitgeverij en met een tailor-made presentatie naar de Jaarbeurs. Daar aangekomen spoedden wij ons naar wat op de uitnodiging stond aangegeven als De Kerk, die helemaal aan het einde van drie enorme expositiehallen bleek te zijn opgebouwd. Het was het soort kerkje dat je wel eens op het Amerikaanse platteland ziet: hout, een recht-toe-recht-aan no frills kind of a church.
Bij de ingang van de kerk werden we opgewacht door een mevrouw die nerveus overkwam. Ze heette Marjan van den Berg, sinds jaar en dag columniste van Margriet, en begon met de constatering dat ik er gelukkig aardig uitzag. “Dat scheelt”, zei ze, “want de vorige schrijvers waren heel boos!” Eén blik op de binnenkant van De Kerk, en ik snapte waar die boosheid vandaan kwam. De hele zaal stond vol met leuke stoeltjes, de een nog fleuriger dan de ander, maar wat ze gemeen hadden: ze waren allemaal leeg. 
“Kom, we gaan gewoon op het podium zitten, dan ga ik je interviewen, en dan zul je zien dat er vanzelf mensen op afkomen”, zei Marjan. 
Zelf niet de beroerdste stemde ik met haar voorstel in en even later zaten we tegenover elkaar op het podium. In de Kerkzaal bevonden zich (1) geluidsman en (2) de man van mijn uitgeverij. Beiden deden heel erg hun best om niet in een hysterisch lachen uit te barsten. Ondertussen vuurde Marian de ene na de andere vraag op me af, die ze -dat moet gezegd worden- keurig had voorbereid en op kaartjes had geschreven.
“Waarom ben je niet genomineerd voor de AKO Literatuurprijs?” vroeg ze onder andere.
“Omdat de uitgever het boek waarschijnlijk niet heeft ingestuurd”, antwoordde ik. 
“Waarom dan niet?”, vroeg Marjan.
“Is het literatuur dan?”, vroeg ik haar.
Ondertussen zag ik twee dames de kerk binnenkomen. Beiden hadden een afgeladen karretje vol goodies en freebies bij zich, die ze naast zich parkeerden, helemaal op de achterste rij.

Marjan vroeg nog wat door, ik probeerde ondertussen wat verschillende microfoontechnieken uit, zo toch van de nood een deugd makend. Maar ik kon ook mijn ogen niet afhouden van de twee dames achterin de kerk. Eén van hen had haar schoenen al had uitgetrokken, en met een gelukzalig gezicht begon ze haar vermoeide voeten te masseren. “Blij dat ik even zit!, zei ze tegen haar al even door de Winterfair uitgeputte vriendin. Althans, dat vermoedde ik, want ze zaten te ver weg om ze te kunnen verstaan.

Marjan kletste gewoon door, stelde nog een paar vragen. Ik antwoordde op automatische piloot, en voor we het wisten was het over.
“Kies maar een leuke bos bloemen uit” zei Marjan na afloop, zichtbaar opgelucht dat het voorbij was. Nou ja, bijna voorbij, maar nog niet helemaal, want ik moest ook nog aan een tafeltje gaan zitten, verderop, om te signeren. Naast mij zat het Merk Marjan Berk, die een briefje voor zich had waarop ze de verkochte exemplaren bijhield. 
Ik probeerde nog wat bezoeksters over te halen om toch vooral een exemplaar te kopen (“Het boek aanraken is het boek kopen, dames!”), maar het mocht niet baten. Binnen vijftien minuten was de stand Merk Berk: 43, Merk Rijks: 0. 

Na afloop hoorde ik nog dat iemand Marjan van den Berg met mij in het kerkje had zien zitten, maar dat ze niet naar binnen durfde. “U was in gesprek met die dominee, en ik wilde u niet te storen”.

Niet zeiken, kopen.

Wat doe je als je in een zogeheten 'slechte' buurt woont? Een buurt waar winkels leegstaan, waar de middenstand sappelt, en de crimimaliteit volgens sommige kranten welig tiert?

  1. Je vertrekt
  2. Je klaagt bij de gemeente/buurtregisseur en eist een oplossing, liefst op korte termijn
  3. Je vraagt subsidie aan voor een of ander vaag stimuleringproject
  4. Je organiseert zelf een actie om de buurt leefbaarder te maken door de winkeliers aan zoveel mogelijk omzet te helpen.

We houden u niet langer in spanning, het goede antwoord is 4, en dat is precies wat er morgen, (zaterdag 27 november) plaatsvindt in de Amsterdamse Jan Evertsenstraat. Leegstaande winkelpanden worden voor één dag omgetoverd tot pop-upstores. Met onder andere koekenbakkers, geinige spulletjes voor dito vrouwen, massages zonder happy end.  En de niet te vergeten de Jelly Bar, Supa Dupa, Doing Goods store, Jan Eef bios, BeSuited, Jan Eef Sint- inpakwinkel, Sterk & Mme Charlotte Soepwinkel, PaGoZa Empanadas & Coffee Knotsknetter, Kitsch Kitchen, Jan Eef Koek-winkel, KinderYoga.

En er is een pop-up boekwinkel. Dus als u nog om een leuk sinterklaaskado verlegen zit, kom vooral langs. Voor een gesigneerd exemplaar van De Kostwinner. En Yvonne Kroonenberg is er ook. En Aaf BC, Frenk der Nederlanden en Ahmed Marcouch. Allemaal aardige mensen met leuke boeken.

Kijk voor het hele programma op www.geefomdejaneef.nl. Tot morgen!

 

 

Margriet Winterfair

3661588846_62f4494038_o

"Dat boek van jou, daar gaan we niet veel van verkopen", sprak mijn uitgeefster toen ik haar een vroege versie van De Kostwinner liet lezen. Nou weet ik uit ervaring dat uitgevers er ook maar een beetje met de pet naar gooien, want hoe vaak hoor je niet verhalen over totaal onbekende debuten die uit het niets tot millionsellers uitgroeien? Dus vroeg ik maar gewoon naar de bekende weg.

"Uitgever, waarom zeg je dat?"

"Vrouwen kopen meer en lezen meer dan mannen. Dus vrouw-onvriendelijke boeken verkopen niet. Dat weten we gewoon"
"Het is geen vrouw-onvriendelijk boek. Het is hooguit een mens-onvriendelijk verhaal, waarin de man ook nog eens aan het kortste eind trekt."
"Nou, als het blijft zoals het is moet je de realiteit van de markt wel accepteren. Dat je de vrouwelijke lezer schoffeert is commercieel niet handig."
"Dus je wil dat ik het verhaal aanpas? Geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt".
"Ik wil niet dat je iets aanpast. Maar we moeten het met elkaar eens zijn dat als dit het is, je er zeer waarschijnlijk weinig van zult verkopen"
"Dan moet dat maar".
"Dan zijn we het daarover eens".

Inmiddels zijn we drie drukken verder en mag ik donderdag voorlezen op de Margriet Winterfair. Ronald Giphart trad er zaterdag op, en schreef er vandaag een merkwaardig stuk over. Beetje badinerend, toch. Tikje lacherig. Het dédain voor de huisvrouw op middelbare leeftijd ("vloedgolf van oestrogeen") sluimert tussen de regels door. Waarschijnlijk zat de zaal vol vrouwen die graag boeken lezen, en het leuk vinden de mens achter het boek te leren kennen. Als ik iets weet vanwege mijn professionele beslommeringen, dan is het dit: afnemers zijn altijd intelligenter dan je denkt, dus onderschat ze niet. En: de markt heeft altijd gelijk.

Tweet een quote, win een shirt

Omdat het nooit ophoudt, verschijnt volgend voorjaar een goedkope editie van De Kostwinner. Dat vertelde de mevrouw van de uitgeverij me net. En om de boekhandel weer zo enthousiast in te laten kopen komt er een folder. Maar wat is nu een folder zonder ronkende aanbevelingen, liefst van gewone ervaringsdeskundige lezers? Niets toch zeker? Dus kom op, als je het boek gelezen hebt, tweet er dan wat aardigs over, dan zetten we dat fijn in de brochure. De leukste tweets worden niet alleen afgedrukt, maar ook beloond met een t-shirt naar keuze. Deadline: vanmiddag 18 uur.

Tagged Promotie

Nieuw: Vaderdag- en WK specials in De Kostwinner Store

Op veler verzoek, en nog net op tijd voor vaderdag als je vandaag nog bestelt: WK-T shirts, Badjassen en Ondergoed. 
De Kostwinner. Te leuk om niet aan te trekken.
 
Maar wacht, er is meer! Als je een poloshirt bestelt en de totale waarde van de bestelling is meer dan €30, dan betaal je geen verzendkosten. Gebruik bij de check-out de code POLOJUNI. 
 
13031057-19085586

Hoe Ik De Filmrechten Van Mijn Debuutroman Verkocht (Zonder Spijt Te Krijgen)

Wes54tv
Ooit verkocht ik mijn huis aan de verkeerde. Het was een mevrouw die al bij binnenkomst een astronomisch hoog bod uitbracht. Pas daarna liep ze het huis rond, om bij elke kamer luidkeels te roepen wat er allemaal niet deugde. De kinderkamer, die ik met zoveel toewijding had verbouwd en geschilderd, die ging er helemaal uit. De badkamer, de slaapkamer, de keuken en de tuin: alles moest anders, en alles zou anders worden. Er was ook echtpaar die ons huis graag wilde overnemen. Aardige mensen, dat zag je zo, maar ze boden veel minder dan de mevrouw. Dus kozen we toch de verkeerde. De mevrouw die een optie had genomen zonder zich over de financiering te buigen. Die bij de overdracht ineens met allerlei verborgen gebreken aan kwam zetten. Die bij de notaris stennis ging schoppen en beweerde dat ik eigenlijk een oplichter was. Slapeloze nachten heeft het me gekost, en spijt, heel veel spijt. Allemaal voor die paar rotcenten.
 

Read the rest of this post »

Ik signeer je boek op afstand. En zo werkt het.

Regel 1 uit het Social Media Handboek: doe ook es wat terug voor je volgers en fans. Nou, daar komt-ie dan. Heb je mijn boek, De Kostwinner gekocht, en wil je dat ik het signeer? Dat kan, en je hoeft er de deur niet eens voor uit.
 
Zo werkt het:
 
1. Word fan van De Kostwinner op Facebook (www.facebook.com/kostwinner). Laat een bericht achter met daarin je  naam of een hele korte boodschap. Bijvoorbeeld: "voor Bill voor Vaderdag". Enfin, verzin maar iets. Je mag natuurlijk ook gewoon twitteren.
 
2. Ik signeer via de gepatenteerde Remote Signing technologie. Zo ziet dat er uit:
 
 
Het filmpje kun je op je eigen site zetten, of op je hyve, of op je facebook pagina.
 
3. Ik upload een speciale, gesigneerde pagina voor je. Zo ziet die er uit:
Signeer_anita
 
Die print je uit op A5-formaat, en doe je voorin het boek. Hi-res, hi-quality en zo persoonlijk als maar kan.
 
Is dat alles? Ja, dat is alles. Kost niks. 't Kan zijn dat het even duurt, en het kan ook zijn dat de technologie nog niet helemaal naar behoren werkt. In dat geval dus even geduld, a.u.b.