- Posts tagged waargebeurd
- Explore waargebeurd on posterous
Kerstpakket
Onlangs bezocht ik noodgedwongen een filiaal van de LIDL. Je leest wel eens verhalen over hoe de cassières daar worden uitgebuit, en dat ze niet eens naar de WC mogen als ze ongesteld zijn. Daarom voel ik me in de LIDL net een hoerenloper die zich, verleid door het goedkope lekkers, over zijn principes heenzet en in weerwil van moderne vrouwenhandel toch naar binnen gaat. Ziezo, tot zover de politiek correcte disclaimer. Maar goed, ik was dus in de LIDL. (Nog even over die cassières: die worden heel boos als je wijnflessen rechtop op de lopende band zet. Kennelijk kunnen de lopende banden bij LIDL daar niet tegen, en ik vermoed dat eventuele breukschade gewoon wordt ingehouden op het schamele salaris van degene die achter de kassa zit. Probeer het maar eens: “Flessen plat neerleggen!!!” schreeuwen ze zodra je de wijn in de reguliere Albert Heijn-stand plaatst. Maar dat terzijde, want waar ik het over wil hebben is eigenlijk iets heel anders. Namelijk merknamen.)
U weet ongetwijfeld van het bestaan van gespecialiseerde bureaus die niets anders doen dan namen bij producten of diensten verzinnen. Daar verdienen ze goed geld aan, kan ik u verzekeren. Om het denkproces dat bij het totstandkomen van een merknaam toch nog enige substantie te geven, gaat zoiets vaak vergezeld van een presentatie. Daarin wordt dan op onnavolgbare wijze duidelijk gemaakt dat het geen toevalstreffer of briljante vondst is waar zo’n bureau mee op de proppen komt. Neem bijvoorbeeld een naam als Selexyz, en u begrijpt dat die er nooit zonder heel veel abstraheren en ander high-level denkwerk gekomen is. Of Veolia. Of Cilit Bang.
Maar dan de LIDL!
Bij de tijdelijk verkrijgbare kerstartikelen vond ik daar een 4-pack bier dat gewoon heet naar naar wat het veroorzaakt, namelijk Malheur. Gewoon, eerlijk zeggen waar het op staat lijkt mij een hele goede strategie. Briljant bedacht. Direct ging ik op zoek naar sigaren van het merk Uche Uche, maar die waren helaas niet verkrijgbaar. Maar wat niet is kan nog komen. Ik rekende de Malheurtjes af, en bedacht ter plekke aan wie ik zo’n flesje bij wijze van alternatief kerstpakket cadeau ging doen.
Hoera! Recessie!
"De kans dat deze raming onjuist is, is groter dan dat hij juist is".
Steve Jobs
Ooit, ik geloof in 1998, stond ik schouder aan schouder met Steve Jobs. Dat gebeurde op een toilet in het Moscone Centre in San Francisco, waar ik voorafgaande aan zijn Keynote Speech een plas deed. Plotseling stond hij in zijn kenmerkende black turtleneck sweater naast me. Wat moet je onder die omstandigheden zeggen? Ik geloof dat ik hem over het schotje heen good luck wenste. Hij lachte vriendelijk, bedankte me, ritste zijn gulp weer dicht en verliet de ruimte.
In die tijd was Apple op sterven na dood. Iedere expert wist zeker dat het bedrijf voor een habbekrats zou worden overgenomen, waarschijnlijk door Sony of anders wel door Philips. Jobs noemde zichzelf iCeo, waarbij de i stond voor interim, om aan te geven dat hij zo weer weg kon zijn.
Aan het einde van zijn Keynote, die veel weghad van een preek voor gelovigen (en dat waren er indertijd niet meer zo veel), maakte Jobs bekend dat Apple voor het eerst weer een kwartaal met winst had afgesloten. Ik zag hoe volwassen mannen op hun stoelen gingen staan en hoe de tranen over hun wangen biggelden. Allemaal dankzij dat jekkie.
Schrijversstatuut
Een tijdje geleden ontving ik een uitnodiging waarvan de strekking me volledig ontging, maar aangezien er sprake was van een feestelijke bijeenkomst en er na afloop een glas geheven zou worden, besloot ik toch maar te gaan.
Er was een vrouw met grote, kogelronde tieten die tijdens de voordracht van een belangrijke spreker op zoek ging naar haar hondje. Iemand wiens voor- en achternaam je moeiteloos zou kunnen verwisselen, had het over een goodiebag die we na afloop mee mochten nemen. Op een tafel stonden flesjes lauw bier, kaasstengels, een paar flessen wijn en twee vazen met oranje bloemen. Om mij heen converseerden enkele grijsharige dames en heren over de voordelen van de Olivetti Valentine ten opzichte van de Underwood 4-bank portable. Een paar jongere kantooremployees wisselden onderling wat collegiale roddels uit, bewonderden elkaars schoeisel en bleken, toen ik even de andere kant opkeek, collectief om 18 uur het pand te verlaten. “Hee!” wilde ik roepen, “Waar gaat dat heen?”, maar toen herinnerde ik me dat ik nog recht had op die goodiebag. Plotseling stuitte ik op het Leidse multitalent Gerwin van der Werf. We kregen vier dubbelzijdig geprinte velletjes in onze handen gedrukt, waarvan de inhoud niet zonder hulp van een geschoold jurist te ontcijferen viel. Desondanks tekenden Gerwin en ik het document ongezien, want we wilden zo snel mogelijk daar weg en we hadden ook wel iets beters te doen. In het café verderop dronken we nog snel een paar glazen, voordat onze vrouwen begonnen te bellen dat we moesten opschieten omdat ze zo naar trimhockey gingen.
En nu verwacht u als lezer misschien dat ik iets ga zeggen in de trant van “En toen werd ik wakker en bleek alles maar een droom te zijn”, maar helaas moet ik u dan toch teleurstellen.
Onze nieuwe onderminister van Cultuur: "Lezen? Ik lees graag maar houd niet van al te zware boeken"
Dit is de site van de nieuwe staatssecretaris van Cultuur, Halbe Zijlstra. Tikfouten, stijlbloempjes, en schrikbarende uitspraken. Zo zout hebben we het nog nooit gegeten. Bekijk het snel voordat de smoezenpoezen en woordvoerders van het ministerie de zaak gaan oppoetsen.
Over Halbe Zijlstra
Ik ben in 1969 geboren in Friesland, maar heb mijn studietijd doorgebracht in Groningen. Daar heb ik tegelijkertijd Marketing aan de Hanzehogeschool en Sociologie aan de Rijksuniversiteit gevolgd. Na terugkomst van een stage in Midden Amerika werd ik in 1994 lid van de VVD vanwege mijn grote voorbeeld Frits Bolkestein. In die tijd, en eigenlijk nog steeds, vond ik Nederland een redelijk verwend land. Verwend omdat we hetgeen we hier hebben als normaal en vanzelfsprekend ervaren. De linkse politiek in Den Haag ontkende al jarenlang de noodzaak tot grondige veranderingen en was vooral passief. Een slap immigratiebeleid, een verzorgingsstaat die op de lange termijn te veel geld kost en een steeds slechtere bereikbaarheid. Het was duidelijk dat er veranderingen nodig waren en Bolkestein wees daar terecht op. Ik vond het tekenend dat hij verketterd werd voor het duidelijk benoemen van de problemen. Daarom ben ik toen lid van de VVD geworden. Het was mij duidelijk dat de andere partijen in Nederland de problemen niet echt wilden aanpakken.??
Iedereen kan Aarsmannen
Eén van de weinige rubrieken uit de Volkskrant die ik nooit oversla is die van Hans Aarsman, waarin hij persfoto's bespreekt. Aarsman (wat zal die jongen gepest zijn, vroeger) kijkt namelijk anders dan wij gewone stervelingen. Hij ziet dingen die je op het eerste gezicht niet opvallen, zoomt daar op in, en weet daar dan ook nog iets zinnigs, leuks en prikkelends over te schrijven. (Dit in tegenstelling tot Holman, die al jaren stilstaat, maar da's een ander verhaal. En een flauwe grap, I know.)
Goed, gisteren ontving ik een twitterbericht zonder tekst, maar wel met een link naar de volgende foto:
Ik vroeg de afzender om opheldering, maar die bleef helaas uit, dus nou moest ik zelf maar gaan Aarsmannen.
De foto is duidelijk gemaakt onder een tafel, maar dan wel met de lens naar beneden gericht. Dat kun je zien aan de voeten, maar natuurlijk ook aan de witte standaard waarop waarschijnlijk een tafelblad rust. Verder zien we links een stel voeten in Converse All Stars, lekker losjes over elkaar heen geslagen. Zo te zien is het een klein maatje, dus we hebben hier te maken met een een kind of een vrouw die daar aan tafel zit. Dit in tegenstelling tot de grote, donkere voeten aan de rechterkant. Die zijn ferm, om niet te zeggen lomp, en ook een beetje brutaal in een V-vorm op de witte tafelvoet neergeplant. Ik denk dat we hier met een man te maken hebben.
Dan is er nog de vloer. Die is van mooi tropisch aandoend hardhout gemaakt. Zo'n typische vloer die je tegenwoordig in trendy semi-sjieke horeca-tenten ziet. Ik vermoed dan ook dat de foto gemaakt moet zijn in een restaurant, wat ook weer een verklaring kan zijn voor de witte vlek, linksonder. Dat lijkt namelijk wel wat op een mooi, damasten servet, dat half op iemands schoot ligt. Maar wat doet die rare, taps toelopende ronde stok die van linksboven naar beneden loopt?
De fotografe (want het is een zij) heeft waarschijnlijk per ongeluk afgedrukt, want anders zou het kader wel anders zijn. Maar hoe kan het dan dat ze deze foto dan ook nog heeft getwitterd, want zoiets doe je toch niet onopgemerkt? Of hebben we hier te maken met de twitter equivalent van het broekzakgesprek? Zou ze geprobeerd hebben iets duidelijk te maken? Waarom reageert ze niet op mijn oproepen? Waarom krijg ik de hele tijd haar voicemail als ik haar probeer te bellen, en komt mijn mail aan haar onbezorgd retour? Zou ze nog leven? Moet ik de politie bellen?
Alweer een waarzegger
‘Sir!’ zei hij. Had-ie het tegen mij? Ik wilde doorlopen, maar hij versperde me min of meer de weg, en keek me strak en indringend aan.
‘Sir!’ herhaalde hij, nu met nog meer kracht in zijn stem.
‘Yes?’
‘You have lots and lots of energy! Huge aura!’ zei de Indiër.
‘Really?’, vroeg ik hem.
‘Yes! Extraordinary powerful aura, Sir. Totally orange!’
Ik onderdrukte mijn natuurlijke neiging om me heen te kijken, op zoek naar zijn handlanger, die zometeen ongemerkt mijn portemonnee of iPhone ging stelen.
‘You are going to be lucky! This November. I see. Last three years, in November, you were not lucky.’
Nou, dat viel wel mee, zei ik in mijn beste Engels. I was fairly happy, hoor.
‘No, no, you were OK then, but not like this year. This year, you will have lots and lots of luck. Really! Huge orange aura’, zei hij nog maar eens.
Tja, daar stonden we dan. Nu ging hij me natuurlijk vragen om geld. Of me uitnodigen voor een echte reading. Om er van af te zijn stak ik maar mijn hand uit, die hij direct aannam. We schudden beleefd, maakten allebei een mooi buiginkje met het hoofd, en vouwden tenslotte onze handen samen voor de borst, waarna wij elk ons weegs gingen. Pas ter hoogte van de Stadsschouwburg merkte ik dat mijn voeten de grond weer raakten. En zo lopen we nu door de stad, mijn enorme oranje aura en ik. We kunnen haast niet wachten tot het november is, want dan zal het geluk mij overspoelen. We zijn er nog niet uit of het een Audi of een Porsche wordt, maar de kleur staat al vast.
Philips introduceert strijkijzer voor mannen; nu nog op strijkcursus.
Philips introduceert een handig strijkijzer, speciaal voor mannen. Want strijken is vaak een heel karwei, maar een noodzakelijk kwaad voor moderne mannen. Ze willen immers dat hun kleding er onberispelijk en kreukvrij uitziet, en zoeken dus naar het beste hulpmiddel voor deze klus.
Meestal is dat beste hulpmiddel een vrouw. En ik betwijfel ten zeerste of een krasbestendige zoolplaat van hoogstaand anodilium daar verandering in brengt. En verder zou ik heel graag de powerpoint presentatie van de verantwoordelijke productmanager bij Philips willen zien.
Tot slot is strijken bij mijn weten een noodzakelijk kwaad voor iedereen, ongeacht geslacht, maar ik heb al eens vaker de plank misgeslagen.
Buslul
Toegegeven, ze was een jaw dropping beauty. Eentje die in clubs en op straat visitekaartjes van scouts in de handen gedrukt krijgt, gevolgd door een uitnodiging 'om eens langs te komen voor een gesprek over een mogelijke carrière als fotomodel'. Zoals ze daar zat in die stadsbus, met die maniertjes, de iets te irritante, hooghartige blik, en hoe ze haar de vingers door haar haar haalde. Maar wacht even, die vingers...er klopte iets niet. Verkeerde nagellak, te oranje, te opzichtig. Dit was geen vrouw, dit was een meisje die dat haar moeder imiteerde. Veel ouder dan 13-14 kon ze niet zijn. Maar dat weerhield de man in de leren jas die naast me zat niet om z'n iPhone uit z'n binnenzak op te vissen. Hij frummelde wat met de instellingen, opende de video-recorder app, en bewoog het toestel heel langzaam via de rugleuning voor hem omhoog. Ging hij echt? Ja, hij ging echt het meisje filmen. Stiekem. In het geniep. Hij zoomde zelfs helemaal in zodat hij haar gezicht fullscreen in beeld had. Wat ging hij met die video doen? Zich aftrekken als-ie weer thuiskwam? Ik wierp nog eens een schuine blik op z'n iPhone. De hele library was gevuld met thumbnails van jonge vrouwen. Z'n eigen thumbnails waren trouwens heel lang niet geknipt, zag ik ook nog.
Moest ik er wat van zeggen? Ging ik me ermee bemoeien? Had ik tegen het meisje moeten zeggen dat die vieze vent naast me haar net had gefilmd? Nee, dat alles deed ik niet. Ik besloot hem met z'n eigen wapens te bestrijden, en haalde voorzichtig mijn iPhone uit m'n binnenzak, en...
Dus, moeders van Amstelveen en omstreken: als u deze man tegenkomt in Bus 140, 170 of 172, wees dan op uw hoede. Ga voor uw dochters staan, beperk het uitzicht, of pak uw eigen mobiel en film terug!
